Madagascar staat bekend om haar edelstenen, kristallen en mineralen, en Antsirabe is het handelscentrum. Is Rozenkwarts bij ons iets bijzonders, hier belegt men er tuinpaden mee, alsware het gewone kiezelstenen. We bezoeken een 'precious stone factory' waar we worden onthaald met kado's; een fraaie agaten asbak en een groene traanvormige steen. We mogen uitzoeken in een reusachtige berg onbewerkt 'restafval' bestaand uit onder andere Topas, Agaat, Marmer, Celestiet en Pyriet. Graaien en grabbelen dus. Als fossielenliefhebber kan ik toeslaan in het winkeltje; er zijn schitterende amonieten en prachtige helder Amber met miljoenen jaren oude insecten, en dat alles voor een fractie van wat een verzamelaar er in Europa voor neer zou moeten leggen.

Mannen spelen "Fanorona", een bordspel

We gaan onderweg naar onze volgende stop, Miandrivazo. Rija toont ons diverse beschilderde graftombes langs de weg. Het is fady (taboe) er met je vinger naar te wijzen, dus doe je dat met een gebogen, omgedraaide hand of een de knokkel van je wijsvinder. Voor de mensen die zijn vermist zijn ter nagedachtenis lange, rechtop staande stenen geplaatst. Daar mag je overigens wel gewoon naar mag wijzen.

We passeren een dorpje genaamd Mandoto waar Rija en de chauffeur Dyna willen lunchen. Daarvoor gaan ze naar een Hotely (wat lokaal restaurant betekent) en nodigen ons uit aan tafel. Wij bedanken vriendelijk doch wijselijk voor hun aanbod.

Wij maken van de gelegenheid gebruik om Mandoto te bekijken. Er is markt, en dus een drukte van belang. Alles wat je kunt bedenken is te koop; van klosjes garen tot massa’s olielampjes gemaakt van conserveblikjes en ballen koeiepoep aan toe. Er worden baguettes verkocht en op het dorpsplein spelen mensen Jeux de Boules. Een duidelijker voorbeeld van de franse invloed kun je volgens mij niet krijgen. De aanblik van 'verse' vlees en vis, hangend aan haken in de volle zon, omgeven door zwermen vliegen bevestigen dat we er waarschijnlijk goed aan hebben gedaan niet in het Hotely mee te eten.

Het meisje van Mandoto

De temperatuur is inmiddels zeker 10 graden gestegen. We zien een oneindig landschap voorbij trekken met groene heuvels en bergen en hier en daar rood gekleurde dorpjes. In zo’n dorpje maken we een stop om de benen te strekken. Volgens Rija wordt het dorp bevolkt door mensen die goud zoeken in een nabij gelegen mijn. Dat is zo te zien een niet al te lucratieve business (althans niet voor hen), want het dorp is behoorlijk armoedig, in vergelijking met wat we tot dusver hebben gezien. Desalniettemin hebben de kinderen hier de grootste pret. Ze roepen ons toe met 'vazaha! ' (“blanke vreemdeling”, het woord wat elke toerist overal zal horen) en poseren gewillig voor de camera.

Na nog een uurtje rijden komen we aan in Miandrivazo. Het verhaal gaat dat koning Radama I ooit zijn mannen erop uit stuurde om zijn geliefde te zoeken, terwijl hij op deze plek op haar wachtte. Vandaar de naam Miandrivazo: Malagash voor 'wachten op vriendin'. Haar naam was Rasalimo, en da's de naam van het hotel met bungalows waar we verblijven.

Miandrivazo dient uitsluitend als startpunt voor boottochten over de Tsiribihina rivier, waar we morgen aan gaan beginnen, en veel is er hier dan ook niet te doen. We nemen ons voor nog maar even te genieten van het halfkoude bier en het sanitair, want vanaf morgen camperen we twee nachten in de rimboe.

previous

next