Na het ontbijt wordt onze bagage op een gereed staande houten kar geladen die lijkt te zijn weggereden uit een aflevering van de Flinstones.

Fragment van de "vergunning"

Voor de boottocht zijn vergunningen vereist en daarom moesten we gisteren onze paspoorten naar de burgemeester van Miandrivazo brengen. Vandaag ligt op zijn kantoor een imposant getypt document vol met stempels voor ons klaar. Het is opgesteld in vijf-voud en moet van niet minder dan vijftien handtekeningen worden voorzien: vijf van mij, vijf van Rija en vijf van de Piroguier. Omdat die laatste niet kan lezen of schrijven mag hij volstaan met twee vingerafdrukken.

Na de administratieve afhandelingen kopen we rieten hoeden tegen de zon en togen naar de rivier. De Flinstones-mobiel bezwijkt inmiddels haast onder het gewicht van de bagage en de balen proviand, de kampeeruitrusting en niet te vergeten, twee levende kippen. Dit alles wordt door een leger van (ik heb ze geteld) dertig mensen in onze pirogue geladen. Het lijkt haast wel alsof we aan de Megatransect expeditie gaan beginnen! Rondom de boot doen mensen de was in de modderige rivier of baden er poedelnaakt. Schaamte is de mensen hier vreemd.

Nadat de militaire operatie is volbracht en onze uitgeholde boomstam is volgeladen kunnen we eindelijk de Tsiribihina rivier afzakken. Het is een roodbruine, ondiepe maar hard stromende rivier en de boomstam drijft dan ook met een rap tempo stroomafwaarts. Af en toe helt hij onheilspellend ver opzij. Het zal toch niet gebeuren dat je omslaat en met je hele hebben en houden in een hardstromende modderpoel beland. Rija moet hard lachen om onze bezorgde blikken. Ze zijn nog nooit omgeslagen, zegt hij. En er gebeurt niets, zolang je maar niet beweegt.

Boven het water en langs de kanten zie we veel felrode vogels fladderen (Madagascar Red Fody). Ze zijn uitsluitend in deze periode zo mooi rood uitgedost om zo indruk te maken op de dames. Voor de rest van het jaar zijn ze gewoon fantasieloos bruin. Buiten nog wat andere vogels is er eigenlijk niet zo heel veel te zien tijdens de urenlange tocht. Waar we aanmeren lopen de kinderen uit om ons muisstil te komen bekijken.

Tijdens het nuttigen van de lunch die bestaat uit tomaat, komkommer en sardines, besluiten we om wat te delen met de kinderen. Ze smullen ervan en eten alles op, tot op de de botjes van de sardines en de olie uit het blikje aan toe. Ik bedenk me dat het wel leuk zou zijn als de kids, als kleine tegenprestatie, een kameleon voor ons zoeken, want die hadden we tenslotte nog steeds niet gezien. Ik laat Rija hen het voorstel doen. Het dolle enthousiasme waar ik op reken valt wat tegen. Één persoon werpt een schuine blik omhoog in een boom en dat was het. Tot zover de zoektocht.

We zakken verder af stroomafwaarts en ik vraag me ineens af hoe deze boot eigenlijk ooit weer bij zijn vertrekpunt terug komt. Eenvoudig, zegt Rija; Mr. Langa, de piroguier, duwt hem terug. Stroomopwaarts, met een stok. Daar doet hij twee weken over. Tegen de tijd dat onze vakantie in Madagascar er bijna opzit, is de arme man dus nog steeds onderweg!

De Malagasies beschikken over een ijzeren gestel. Dat bleek eerder al uit het eten wat op de markten te koop is, maar Rija is het ultieme bewijs. Terwijl ik soms met afgrijzen kijk naar de hoopjes ondefinieerbare drab die langs de boot in het bruine water voorbij drijven, vult hij doodleuk zijn mok met rivierwater. Om op te drinken!

Tegen de avond wordt het tijd om ons kamp op te slaan en hiervoor meren we aan op een zandbank midden in de rivier. De zon zakt achter de bergen en de paarsrode gloed zorgt voor een spectaculaire aanblik. Terwijl Rija begint met het avondeten richten wij onze tent in, die zeker 50 centimeter te kort bleek voor ons. Voor het kampvuur verzamelen we hout met mr. Langa.

Kamperen op een zandbank

Zodra de zon onder is dienen zich de eerste ongemakken aan in de vorm van ontelbare springende, vliegende en kruipende insecten. Deze worden op hun beurt echter weer verdreven door een onverwachte andere vijand; wind! Deze wakkert steeds meer aan en onze tent gaat meermaals plat tegen de vlakte. We slikken even bij het idee dat we hier, kilometers ver weg van de bewoonde wereld, zielsalleen in een gebied zitten dat een maand geleden nog bezoek heeft gehad van een allesverwoestende cycloon. Maar Rija merkt koeltjes op dat de wind (die alsmaar harder wordt) zo weer gaat liggen.

Inmiddels knorren onze magen behoorlijk en we vallen dan ook als hongerige wolven op het eten aan: Gekookt zebuvlees met groenten. Het smaakt ons verrukkelijk en het zand erdoorheen nemen we voor lief.

Rija blijkt gelijk te krijgen: de wind is gaan liggen. We strijken neer bij het kampvuur en staren naar de triljoenen fonkelende sterren. Dit is volgens ons hoe je Madagascar moet beleven en ik vertel Rija dat dit een ervaring is om nooit te vergeten. “Vanwege de wind ?” vraagt hij. Ach ja, voor hem is dit alles dagelijkse kost.

De enige wanklank die avond komt van de kippen, die nog altijd hun gewisse lot afwachten.

previous

next