Zebumarkt

We arriveren in het dorp Ambalavao om van hieruit een privereservaat te bezoeken. Er stapt een gids in de auto. We zien een zwaar gehavende taxibrousse; de gids vertelt dat de chauffeur in slaap was gevallen en in een 15 meter diep ravijn was gestort. Er zijn geen doden, maar wel veel gewonden onder de 15 passagiers. Wij zijn opnieuw blij dat het lokale transport ons bespaard is gebleven.

We bezoeken de zebumarkt, de grootste in Madagascar. Gisteren waren er 2500 zebu's maar zien we er een stuk minder. Gisteren werden ze namelijk tentoon gesteld en geselecteerd, vandaag wordt er afgerekend en ingeladen. De prijs voor een zebu ligt tussen de 120 en 300 euro, afhankelijk van grootte en aantal.

Anja Reservaat

Het mini-reservaat Anja beslaat een flinke partij rotsblokken waartussen oerwoud groeit gelegen aan de voet van een reusachtige berg. Hier leven ringstaartlemuren maar die werden door lokalen opgegeten, en daarom is dit gebied 6 jaar geleden in bescherming genomen. Met succes, want de lemuren populatie is inmiddels uitgebreid van 175 naar 650 stuks.
Gewapend met een tros bananen lopen we door dit fraaie stukje natuur en al gauw komen er ringstaartlemuren te voorschijn. Een enkele springt op onze armen om banaan te eten. Het zijn er heel veel en we nemen de tijd om ze capriolen te zien uithalen en te zien kibbelen en we schieten volop plaatjes. Een enkele lemuur zit – met armen en benen wijd - te bakken in de zon. We klimmen tussen de rotsen door langs een liaan naar boven en hebben een weids uitzicht over de omgeving.

Ringstaart Maki

We gaan weer op weg en naderen nu het zuiden van Madagascar. De natuur is hier wéér anders dan voorheen, met ruige bergkammen. De begroeiing verdwijnt langzaam aan en de dorpjes bestaan uit perfect vierkante, bruinrode huisjes met rieten daken. Voor ons doemt een grote massieve berg op en met de kilometerslange weg die je er naartoe ziet lopen moet dit iets weg hebben van de Grand Canyon.

Op een bepaald moment slaan we af van de RN7 en er volgt een korte omleiding. De reden hiervoor is een doorgezakte brug die is opgeblazen met dynamiet tijdens de onrusten in 2001. Ze zijn vandaag de dag, 3 jaar later, nog altijd bezig het ding te repareren.

We stoppen in Ihosy voor een korte lunch die bestaat uit Malagasy eten: rijst met gehakt en groene peper. De mensen kijken ons aan alsof we volslagen idioot zijn als we het eten wat overblijft voeren aan een hond. Op straat staan grote speakers waar loeiharde muziek uit klinkt. We kunnen elkaar bijna niet meer verstaan maar het hele dorp geniet zichtbaar mee van de muziek.

Als we onze route vervolgen houdt de weg prompt op en veranderd in een breed zandpad. Er is hier helemaal niets meer met links en rechts niets anders dan eindeloze grasweiden.

In de middag arriveren we in Ranohira, een weinigzeggend stadje, armoe troef. Er is één hotel, L’Orchidee, met kamers die aan bergchalets doen denken. We regelen een druk programma voor de komende 2 dagen.

Road to Isalo

previous

next