In de ochtend staat onze limo klaar in de vorm van een knalgroene Renault 4 om ons naar het vliegveld te brengen. De bijrijder ratelt de hele rit onophoudelijk tegen de chauffeur. Die laat slechts korte, ongeinteresseerde geluidjes als reactie horen. Na een half uur zet hij ineens keihard de radio aan. Zou hij genoeg hebben gekregen van het geleuter?

We komen op het vliegveld aan waar na een uurtje wachten plots een loeihard luchtalarm klinkt. We vragen ons af of we dekking moeten zoeken maar het blijkt het teken te zijn dat onze vlucht vanuit Morondave arriveert. Met slechts 30 minuten vertraging, wat nihil is voor Malagasy begrippen, vertrekken we naar Fort Dauphin, het zuidelijkste puntje van Madagascar. Vanuit de lucht ziet het er erg fraai uit, met groene bergen en een woeste kustlijn. Helaas blijven we hier niet want dit is slechts ons tussenstation. Wij vliegen door naar Antananarivo.

Feon'ny Ala

Als we daar veilig zijn geland staan Dyna en Rija ons met de auto op te wachten. We sturen gauw emails aan het thuisfront en doen inkopen in een gigantische gekoelde supermarkt, Shoprite. ik bedenk me dat veel mensen buiten de hoofdstad zoiets nog nooit van binnen gezien zullen hebben. Daarna rijden we kriskras door Tana, op weg naar het oosten van het land.

Dit gedeelte van Madagascar lijkt wat meer ontwikkeld dan elders en ook drukker bevolkt. Net als in Tana ook hier veel fraaie koloniale huizen, maar we hebben er niet één gezien waar ook maar iets van onderhoud aan is gepleegd sinds ze zijn gebouwd, zo'n 60 jaar geleden. Madagascar is sinds 26 juni 1960 onafhankelijk van Frankrijk, en ik vraag me af hoeveel die onafhankelijkheid heeft bijgedragen aan het ongekende verval van de bouwwerken.

Als we stoppen in een klein dorpje om een broodje te smeren zien we een klein jongetje met een hele lange stok. Aan het uiteinde zitten 2 minuscule speelgoedwieltjes bevestigd en een lange draad loopt naar het andere eind van de stok. Daar zit een groot stuur aan vast zodat de jongen zijn stok over de straat kan manoeuvreren. Het is verbazend om te zien hoe je met niets zo'n vernuftig stuk speelgoed kunt maken.

De weg is inmiddels gaan kronkelen. Beneden stroomt een wilde rivier en overal om ons heen zijn bossen. Vanwege het klimaat, het regent hier 270 dagen per jaar, is de oostkant van Madagascar vooral erg groen.

Analamazoatra rivier in Perinit N.P

In de middag strijken we neer in Feon'ny Ala, een complex met mooie bungalows aan de rand van het regenwoud van Parque Nationale de Perinet. Na de avonden met krab en kreeft valt de vertrouwde kip die avond maar moeilijk te verteren.

Na zonsondergang vertrekken we voor een nachtelijke wandeling door het regenwoud. Vergezeld door een gids en gewapend met zaklantaarns banen we ons een weg door het pikdonkere woud. Om ons heen klinkt een oorverdovend geluid van duizenden ondefinieerbare insecten. We lopen een tijdje en onze gids zoekt, maar vindt niets. Het is notabene mijn eigen vriendin die tot driemaal toe een muislemuur ontdekt. Deze nachtdiertjes zijn de kleinste zoogdieren ter wereld. Ze zijn niet groter dan je duim en wegen slechts 25 gram. We zien hun oogjes rood oplichten in het licht van de zaklamp, en ze maken geruisloze sprongetjes over minitakjes. Ze doen me nog het meest denken aan die pluchen speelgoedbeestjes met knijp-armen.

Mijn vriendin, die nu voor volleerd gids door kan gaan, ontdekt ook nog een baby Tenrec, een zwart-geel inheems egeltje dat insecten loopt op te scharrelen. Onze gids doet nog een poging de schade in te halen door wat spinnen, een libelle en een kikker aan te wijzen, maar dat maakt maar weinig indruk. Het is inmiddels zachtjes beginnen te regenen maar al gauw zwelt de bui aan tot extreme proporties. Waar zijn de ponchos als je ze nodig hebt? Juist, in de bungalow. Ik probeer met man en macht de camera droog te houden wat gelukkig lukt. De hoosbui houdt aan en we zijn doorweekt.

Dan is daar ineens Dyna met de auto, die voor mijn gevoel uit het niets is opgedoken. Hij brengt ons droog terug naar de bungalow. Daar blijkt een mieren kolonie beslag te hebben gelegd op onze etenswaren (met name de pate) dus we hangen de zak die nacht hoog in de lucht aan een haak. Er springt een kikkertje over de vloer van het formaat van mijn pinknagel.

previous

next