We brengen opnieuw een moeizame nacht door in de hutjes van Kamp 1, de kuiten doen pijn en een verkoudheid speelt op. Zal wel door de natte kleren komen.

Dan is het weer ochtend en na het ontbijt moeten we terug lopen naar de ingang van het park, ruim 4 kilometer. Het valt niet mee met de spierpijn om nog zo'n 4 uur te lopen en opnieuw ontzien de bloedzuigers ons niet. Gelukkig regent het niet en worden al onze spullen gedragen. Na 4 pittige uren bereiken we de ingang van het park. We rusten even uit maar worden direct aangevallen door de muggen en gaan dus verder, nog eens 5 kilometer verder richting Mandena. Op dit soort momenten vraag je je wel eens waar je in godsnaam mee bezig bent, maar wanneer we eenmaal Mandena bereiken - werkelijk een prachtig dorpje - met alle vrolijke mensen en rennende kinderen die "Salut Vazaha" naar ons roepen - is het humeur direct opgeklaard.

We sjokken nog een uurtje door tot we de bewoonde wereld weer bereiken. We drinken met de jongens een warme cola. Ineens komt Eric in z'n jeep voorbij. Ik steek m'n duim op om mee te liften maar hij rijdt door en roept in het voorbij gaan iets over koud bier...

We passeren een schooltje dat bestaat uit 2 lokaaltjes en een toilet. Het schoolhoofd komt naar buiten en verwelkomt ons. Alle kids in het klasje gaan prompt staan en roepen keurig in koor "bonjour madame!" De leraar geeft uitleg over de lessen die hij geeft.

Wanneer we eindelijk de receptie van het park bereiken blijkt Eric ons op te wachten met een lunch en.. ijskoud bier! Ik verklaar hem tot God en zeg nog iets als "cream on the pie" waarna we ons storten op het koude bier en een heerlijke pasta salade.

Na een uur genieten met Eric en zijn jongens, die allemaal nog even op de foto willen, lopen we nog even terug naar het schooltje om een lading mee gebrachte kleurpennen aan het schoolhoofd te geven. Desire is mee gekomen en drukt de kids nog eens op het hart hoe belangrijk het is de natuur lief te hebben en het Marojejy Massief voor altijd te beschermen. De kinderen dreunen het vlekkeloos op. Het ziet er dus naar uit dat Marojejy ook voor het nageslacht bewaard zal blijven, met dank aan mensen als het schoolhoofd, Eric en Desire.

Het is tijd om te vertrekken en met pijn in het hart gaan we met Jean Claude op weg, die prompt een tape met treurige country liedjes opzet, een bandje wat hij de komende 3 uur blijft draaien. Met de Renault 4 rijden we naar Antalaha, gelegen aan de oostkant van het Masoala peninsula vanwaar morgen onze vlucht terug naar Tana gaat. Een rit van 3,5 uur.

Eenmaal in Antalaha stoppen we bij hotel Chez Nanie maar dit hotel ziet eruit alsof het al 2 jaar leeg staat en het personeel varieert van ongeïnteresseerd tot onbeschoft. Dus slaan we de Lonely Planet open en vragen Jean Claude ons naar hotel Momo Beach te brengen. Het blijkt een schitterend reusachtig hotel pal aan zee met luxe bungalows en prachtig ingerichte ruimtes. Ziels alleen (er is ruimte voor wel 100 man maar we zijn wederom de enigen) nuttigen we kreeft en een fles franse witte wijn en gunnen onze zere beenspieren de nodige rust.

(NB: Later horen we dat de eigenaar van Momo Beach veel gebruik maakt van tropisch hardhout en onder andere betrokken zou zijn bij handel in illegaal hout - ik kan het dus niet aanbevelen.)

previous

next