|
|
|
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8 |
9 |
10 |
11 |
12 |
13 |
14 |
15 |
16 |
17 |
18 |
19 |
20 |
21 |
22 |
23 |
24 |
25 |
26 |
27
|
Dag 12. Evatraha
Vandaag moeten we verkassen van onze bungalow in Lavasoa omdat
deze geboekt is en belanden in de "studio", de nog luxere
variant. Deze bungalow is voorzien van een keuken met ijskast,
het is een aparte ervaring om vanachter de bar in je keuken over
een baai uit te kijken. Wat een uitzicht! Vandaag gaan we naar
Evatraha, een klein vissersdorpje en voor mij persoonlijk het
hoogtepunt van Fort Dauphin vanwege het sublieme uitkijkpunt over
het dorpje met daarachter de lagune, de bergen en weer daarachter
fort Dauphin.
Het is de bedoeling dat we er met een bootje heen
varen maar er staat een forse wind en hoewel we niet over open
zee gaan, zien we ervan af vanwege eerdere slechte ervaringen
met bootjes in Madagascar. We vragen Jerome daarom of we met de
auto kunnen. Hij gaat ervandoor en komt na ruim 1,5 uur pas terug,
maar wel met een degelijke 4WD.
We worden vergezeld door een vriendelijke
bejaarde Fransman en een jong Malagasy meisje. We vragen ons af
of het zijn (klein)dochter is maar hij roept triomfantelijk "it's
my wife!!" en neemt haar mee voorin de auto en slaat zijn
arm om haar heen.
Na een uurtje rijden (wat een verschil met de
minibus van gisteren!) gaan we te voet verder richting Evatraha.
Een prachtig klein dorpje in een spectaculaire omgeving, groen,
bergachtig en met azuurblauwe zee rondom. Opvallend is wel dat
het vreselijk arm is en de mensen zien er zeer ongezond uit.
De kinderen zijn verwilderd en hebben ontstoken ogen en bedelen
om geld. Dat is vreemd want dit dorp ziet dagelijks toeristen,
veel meer dan elders in Madagascar, dus je zou denken
dat de bevolking hier van mee profiteert.
We klauteren een heuvel
op en over het verwachte uitzicht is werkelijk niets gelogen.
We nuttigen onze lunch en dalen af naar een kleine baai wat een
soort werkplaats blijkt te zijn voor pirogues: er liggen er tientallen
en er wordt volop getimmerd. We relaxen aan het strand, Jerome
ligt te pitten in de schaduw van een boom en tegen een uur of
3 houden we het voor gezien en wandelen terug richting de auto.
Er spelen wat kinderen en een van hen is bezig een autootje van
een leeg blikje te maken. Appeltjes moeten dienst doen als wielen
en we helpen hem de wielen aan zijn auto vast te maken. Trots
als een pauw laadt hij een paar steentjes in de laadbak van zijn
nieuwe auto.
Terug in het hotel raken we aan de praat met de eigenaresse
van Lavasoa en vertellen haar over ons bezoek aan Evatraha en
dan met name over de slechte gesteldheid van de mensen. Ze vertelt
ons dat er een hoop tijd, moeite en geld in is gestoken om de
mensen op het goede pad te krijgen maar ze blijven stug vasthouden
aan hun traditionele levenswijze; zo willen ze bijvoorbeeld niet
begrijpen dat wanneer je de vis hebt gewassen je dat water niet
moet gebruiken om ook je baby in te wassen. Ook is er vers drinkwater
beschikbaar maar de mensen maken er nauwelijks gebruik van. Ook
betalen toeristen belasting. Dat geld gaat naar de bevolking maar
gaat op aan Zama, de lokale rum. Er wordt zelfs flink
gevist op kreeften, iets waar Fort Dauphin bekend om staat, maar
ook dit geld wordt blijkbaar verkwist. Opvallend is dat het dorpje
dat iets hoger ligt in een betere conditie verkeert; het is slechts
100 meter verder maar er staat een school en de kinderen springen
touwtje in plaats van de Vazaha's om geld te vragen. Volgens de
mevrouw van Lavasoa hangt dit af van het dorpshoofd; blijkbaar
is de een wat meer ontwikkeld dan de andere. Het enige positieve
is wellicht dat de jonge generatie opgroeit met meer besef van
wat goed is voor hun gezondheid.
|
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8 |
9 |
10 |
11 |
12 |
13 |
14 |
15 |
16 |
17 |
18 |
19 |
20 |
21 |
22 |
23 |
24 |
25 |
26 |
27
|
|
|
previous