Die nacht komt de regen met bakken uit de hemel en de tent blijft nauwelijks droog. Zodra het licht is besluiten een stel honden non stop te gaan blaffen en de hanen houden ons ook uit de slaap. Desondanks weet ik aardig wat uurtjes slaap te pakken, maar de vandaag af te leggen 20 kilometer zien we niet zitten. We hopen op een passerende taxi brousse, maar die komt niet. Onze gids weet een jongen op een crossmotor zo ver te krijgen ons, één voor één, een eind verderop te brengen.

We komen terecht bij een vriendelijke Malagasy man genaam Olivier die ons zijn huiskamer aanbiedt. De muren zijn behangen met posters van David Beckham en Titanic. We worden uitgenodigd aan tafel en samen met zijn vrouw en een oudere man eten we spaghetti wat door iedereen met luid geslurp naar binnen wordt gewerkt.

De dragers zijn nog te voet onderweg hiernaartoe met de bagage, en ook onze gids moet het hele stuk te voet afleggen. We hopen van hieruit een of ander gemotoriseerd voertuig te charteren om ons opnieuw enkele kilometers dichter bij Mananara te krijgen.

Die middag zoeken we het strand op. De oudere man toont ons de weg en neemt plaats naast ons in de schaduw van een palmboom in het zand. En is niet meer weg te slaan. Pas als we beiden demonstratief gaan lezen en zelfs gaan slapen besluit hij maar weer eens op te stappen. Het strand is paradijselijk met regenwoud tot aan het witte zand en grote rotsen in het water.

Het is hier aan de ene kant een paradijs: je hoeft je hand maar uit te steken naar de bomen, zwanger van lychee's, naar ananas of mango's, er is een oceaan vol vis. Een hel aan de andere kant wanneer je 4 dagen moet lopen naar de dichtstbijzijnde "stad", waar je verstoken bent van medische zorg en elektriciteit, waar je 3 maanden per jaar moet vrezen voor gewelddadige orkanen, waar wegen vaak niet begaanbaar zijn en bruggen om de haverklap instorten.

Die avond wordt een kip onthoofd ter avondmaal en wij betrekken niet de tent, maar een voor ons door Olivier geprepareerde etage in een van zijn houten huisjes. De dragers slapen op de begane grond, zijn om 8 uur onder zeil en ook ik ben tegen 9 uur vertrokken.

previous

next